Nina Gantz za film Wander to wonder
Uzasadnienie: Na apokaliptyczne czasy – apokaliptyczny film. Z czarnym humorem uchyla zasłonę zainscenizowanej rzeczywistości, by ukazać prawdziwych ludzi – w całej ich żałosnej, ale i pięknej naturze.
Koji Yamamura za film Extremely short
Uzasadnienie: Film, który ukazuje jednocześnie to co w środku i to co na zewnątrz, jest emocjonalny i metanarracyjny, objaśniający i teatralny. Wspaniale bawi się konwencją eksperymentalnej animacji, łącząc film z warstwą tekstualną. Pomysłowy, a przy tym bardzo piękny.
Jadwiga Kowalska za film The car that came back from the sea
Uzasadnienie: Za uchwycenie ducha młodości przemierzającej kraj w stanie upadku, gdzie rozklekotany samochód staje się metaforą narodu stojącego na krawędzi.
Fanny Sorgo i Eva Pedroza za film Tako Tsubo
Uzasadnienie: Film, który splata surrealizm, emocjonalną głębię i czarny humor, by ukazać cichy dryf współczesnego społeczeństwa, gdzie znieczulenie czy odcięcie od bólu staje się coraz częściej prostym, rutynowym rozwiązaniem. Rysunkowa animacja ukazuje kruchą równowagę między oderwaniem a introspekcją, subtelnie mówi o emocjonalnym ciężarze współczesnego życia.
Samuel Patthey za film Voiceless
Uzasadnienie: Pulsujący język wizualny filmu wywołuje organiczny lęk przed rodzicielstwem – być może nawet przed ciążą – ucieleśniony w nieoczywisty sposób przez młodą męską postać. To odzwierciedlenie głębszego niepokoju związanego z dawaniem życia w kruchym świecie. Za intymny obraz współczesnej wrażliwości.
Maks Rzontkowski za film Jak być męczennikiem
Uzasadnienie: Jak anioł stróż, ten film poklepuje nas po plecach i mówi, że w porządku jest nie być moralnie czystym. I że nie trzeba lubić ciasta marchewkowego.
Marcin Podolec za film Ziemniaki
Uzasadnienie: Osobista i bardzo uniwersalna opowieść o różnych modelach rodzicielstwa. O uczeniu się na błędach poprzednich pokoleń i wyciąganiu wniosków z własnych doświadczeń. Film zwraca uwagę płynną, potoczystą narracją. Obrazy wyłaniają się tu ze świata wspomnień, natrętne myśli prześladują widza na równi z bohaterem, a rozedrgana, komiksowa forma przepięknie wypełnia się kolorami. Jest to krytyczny, ale też czuły i subtelny portret dwóch modeli ojcostwa. Pierwszy, popychając dziecko ku doskonałości, nakłada na nie presję sukcesu, która kładzie się cieniem na całym jego życiu. Drugi, wyrozumiały i uważny, wspiera dziecko w popełnianiu błędów i normalizuje przeciętność.
Loïc Espuche za film Fuj!
Uzasadnienie: Mistrzowska animacja, łącząca znakomite pomysły z wciągającą opowieścią o niezwykle wartościowym przesłaniu. Sportretowane w filmie dzieci to ludzie z krwi i kości - ich ekranowe poczynania do złudzenia przypominają zachowania prawdziwych maluchów. Ta uderzająca wiarygodność obejmuje również filmowy camping - senny, rozleniwiony, upalny, przypominający prawdziwe letniska, które odwiedzał każdy z nas. Film w bezpretensjonalny sposób ukazuje początek okresu dojrzewania. Zachęca do akceptacji ciała i jego potrzeb. Odrzucenia uprzedzeń i krzywdzących konwenansów, które płynnie przechodzą ze świata dorosłych do świata dzieci. Pomysłowo operując brokatowym, różowym światłem zrównuje wszystkich ludzi, normalizując nasze podejście do cielesnej bliskości.
Maks Rzontkowski za film Jak być męczennikiem
Uzasadnienie: Za humorystyczne podejście do problemu skrajnego braku asertywności, którego korzenie sięgają aż po lata dziecięce, niepowtarzalną szatę graficzną nacechowaną nostalgią do początków grafiki 3D i charakterystyczne archetypy postaci.
Sofiia Chuikovska, Loïck Du Plessis D'argentré, Lina Han, Simin He, Jiaxin Huang, Maud Le Bras, Bingqing Shu za film The Shyness of Trees
Uzasadnienie: Za klarowne przekazanie wzruszającej historii przy użyciu niewielkiej ilości słów, niesamowite opracowanie wizualne i postacie, w których emocje można wniknąć od pierwszego wejrzenia.
Maks Rzontkowski za film Jak być męczennikiem
Augusto Zanovello za film Lola i pianino hałasów
